17 Nisan 2012 Salı
SEYHANCA /YAZI
"Her zaman eski olan güzeldir" gibi bir kural yok. Bizler birbirimizin yırtık elbiseleri, sökükleri, kırıkları değiliz ki sevgimizi onaralım!.. İnsanlar, kadın erkek fark etmez, sonunda, birbirinin, onarım gerektiren eskimiş malı değildir. Her zaman yepyeni kalmayı gerektiren ayrı ayrı bireyler olduğumuzu, kimsenin kimseyi taşımak zorunda olmadığını artık anladık. Kimse biricik yaşamını, "zorunlu sevgi"leri sürükleyerek bitirmek istemiyor!.. Kimsenin de kimsenin yaşamını istemeye hakkı yok!.. Sevginin aslı, eskiyen, yama, onarım gerektiren değil, her zaman yeni, her zaman taze kalan olmasıdır, birlikte olma isteğinin zorunlu olmadan sürebilmesidir. Bu yoksa, kendisini birlikte olma zorunda hissettiren sözümona "sevgi(!)"nin, sözümona "saygı(!)"nın, sözümona "hürmet(!)"in çekiver kuyruğunu!..
Artık gerçek "insanevladı", ne yaşamını kimseye adamak, ne de kimsenin yaşamının kendine adanmasını istiyor!.. Doğru olan, özgür birer "insan" olarak sevebilmektir!.. Sevginin aslını arıyorsak, işte tam burada!..
Tabii, cesaretimiz varsa!..
Artık gerçek "insanevladı", ne yaşamını kimseye adamak, ne de kimsenin yaşamının kendine adanmasını istiyor!.. Doğru olan, özgür birer "insan" olarak sevebilmektir!.. Sevginin aslını arıyorsak, işte tam burada!..
Tabii, cesaretimiz varsa!..Bir gazeteci yaşlı çifte şöyle sordu.
65 yıl nasıl bir yastığa baş koydunuz?
Yaşlı kadın şöyle cevap verdi;
“Bizler yırtık elbiselerin yamandığı, söküklerin dikildiği, kırıkların tamir edildiği bir zamanda doğduk, kullanılıp atıldığı ve yerine yenisinin alındığı bir zamanda değil...”
16 Nisan 2012 Pazartesi
14 Nisan 2012 Cumartesi
SEYHANCA&GÜNÜMDEN YAŞADIĞIM-11.04.2012
Bugün saat 12.45 Söğütlüçeşme parkından gecıyorum.Kutlu dogum haftası etkınlıgı ıcın panayır yerıne donusturulmus park .Bu guzel ama guzel olmayan 12.45 de tren ıstasyonu garının yanındakı koprunun boylu boyunca tüm ısıkları acık.Gupegunduz.Silme insan dolu park ve cevresı ,kımsede tık yok umurlarında bıle degıl.Kımbılır kac saattır o ısıklar acık.Ofıse gec kalmam bır yana aksam ustu bır musterıme servıs verecegım o ayrı durum ..Dayanamadım danısmaya dogru gıttım.Bır bayan oturuyordu.Organızasyonla ılgılı sızınle mı gorusmem gerekıyor yoksa baska bır yetkılı ıle mı dıye sordum.Buyrun benımle gorusebılırsınız dedı bayan. Bakın Sogutlucesmenın hangı noktasında durursanız durun bu panayır yerınde gozunuze her acıdan carpan bır hata var sanırım sız ve tum ekıp gezen ınsanlar da dahıl bunun farkında degıl ama hos da degıl bu durum dedım!! Yanlıs olanı sordu..Isıklar dedım bu saatte bu aydınlık gokyuzunnun altında ısıkların acık olması nasıl bır mantıkla bagdasır.Haklısınız ıletecegım durumu yetkılılere dedı.Pek ınanmadım acıkcası..Az ılerde 6-7 bey grand tuvaletle masaya dogru kahkahalarla gelıyorlardı.Beylerı gostererek ıstersenız üstünüzdeki kısıler bunlardan bırı ıse sızın yerınıze ben konusurum dedım.Zahmet etmeyın sız ben konusurum dedı.Yapabılecegımı yapmıs ama pek de huzurlu degıldım etkısının ne olacagını bılemedıgımden.Donus saatım 14.30 yolumu uzattım bahcenın gırısındekı danısmaya dogru yurudum ve bayana tesekkur ettım.Isıkları sondurmelerı ıcın yetkılılere bılgı verdıgı ıcın....Anlatmak ıstedıgım yaptıgım hareketı sıze haberdar etmek degıl.Gercekten ne kadar vurdumduymaz ne kadar sorumsuzluk sahıbı oldugumuzu yasadıgım bu olayla sıze yenıden hatırlatmak...— Söğütlüçeşme Tren İstasyonu'da.
13 Nisan 2012 Cuma
SEYHANCA
Savaşın sonlarına doğru ölmeye çalıştım.Her gece aynı düşü görüyordum. Sonunda uyumaktan korkar oldum ve hastalandım. Bir çocuğumun olduğunu görüyordum düşümde.Düşte bile, çocuğun benim yaşamım olduğunu seziyordum. Çocuk geri zekalıydı. Kaçıyordum ondan. Ama o eteklerime tutunarak kucağıma tırmanıp duruyordu. Sonunda onu, onda bana ait olan şeyi öpebilirsem, yeniden uyuyabileceğimi düşündüm. O zavallı yüze eğildim, o korkunç bir şeydi. Ama öptüm onu. Quentin, sanırım insanın eninde sonunda, kendi yaşamını kollarına alarak öpmesi gerekiyor.
-Artur Miller'in "Düşüş" adlı oyunundan bir bölüm
Kaydol:
Yorumlar (Atom)